لینک پیوند: https://xeno-canto.org/species/Oriolus-oriolus
صدا:
نام فارسی: توکای سیاه
نام انگلیسی: Eurasian Blackbird
نام علمی: Turdus merula
مشخصات کلی ظاهری
طول بدن: ۲۳ تا ۲۹ سانتی‌متر
گستردگی بال‌ها: ۳۴ تا ۳۸ سانتی‌متر
توکای سیاه پرنده‌ای متوسط‌جثه با بدنی کشیده، سر گرد، دم نسبتاً بلند، پاهای قوی و منقار باریک است. این پرنده یکی از شناخته‌شده‌ترین اعضای خانواده توکاها محسوب می‌شود و در بسیاری از مناطق جنگلی، باغ‌ها، پارک‌ها و فضاهای سبز دیده می‌شود.
پرنده نر دارای پرهای کاملاً سیاه و براق است. منقار آن به رنگ زرد تا نارنجی روشن بوده و حلقه زردرنگی در اطراف چشم دارد که یکی از ویژگی‌های مشخص این گونه است.
ماده‌ها برخلاف نرها دارای رنگ قهوه‌ای تیره تا قهوه‌ای زیتونی هستند و قسمت زیرین بدن آن‌ها روشن‌تر بوده و لکه‌ها و رگه‌های کم‌رنگ روی سینه دیده می‌شود.
پرندگان نابالغ شباهت بیشتری به ماده‌ها دارند و معمولاً دارای پرهایی قهوه‌ای با لکه‌های روشن‌تر هستند.
کلید اصلی شناسایی
بدن کاملاً سیاه و براق در نرها، منقار زرد روشن، حلقه زرد اطراف چشم و رفتار جست‌وجوی غذا روی زمین، مهم‌ترین ویژگی‌های شناسایی توکای سیاه هستند.
در ماده‌ها، رنگ قهوه‌ای بدن همراه با لکه‌های روشن روی سینه، مهم‌ترین نشانه تشخیص این پرنده است.
تفاوت نر و ماده
توکای سیاه دارای تفاوت ظاهری مشخص بین نر و ماده است.
نرها:
- بدن کاملاً سیاه و براق دارند.
- منقار زرد یا نارنجی روشن است.
- حلقه زرد اطراف چشم کاملاً مشخص است.
- آواز بلند و متنوعی برای جذب ماده و مشخص کردن قلمرو دارند.
ماده‌ها:
- بدن قهوه‌ای تیره تا قهوه‌ای زیتونی دارند.
- سینه دارای لکه‌ها و رگه‌های روشن است.
- منقار معمولاً تیره‌تر از نرها است.
جوجه‌ها / تخم
فصل جوجه‌آوری معمولاً از اوایل بهار آغاز می‌شود و در شرایط مناسب ممکن است چند بار در سال تکرار شود. توکای سیاه معمولاً ۳ تا ۵ تخم می‌گذارد.
تخم‌ها به رنگ سبزآبی یا آبی کم‌رنگ هستند و لکه‌های قهوه‌ای، قرمز یا بنفش روی آن‌ها دیده می‌شود.
لانه معمولاً در میان بوته‌ها، شاخه‌های متراکم درختان، شکاف دیوارها یا پوشش گیاهی نزدیک سطح زمین ساخته می‌شود. لانه ساختاری کاسه‌ای شکل دارد و از علف، برگ خشک، خزه و گل ساخته می‌شود.
دوره خوابیدن روی تخم‌ها حدود ۱۲ تا ۱۴ روز طول می‌کشد. جوجه‌ها پس از تولد بدون پر بوده و کاملاً به والدین وابسته هستند. پس از حدود دو هفته توانایی ترک لانه را پیدا می‌کنند.
نحوه پرواز
توکای سیاه پروازی سریع و مستقیم دارد و معمولاً با بال‌زدن‌های منظم بین درختان و بوته‌ها حرکت می‌کند.
این پرنده بیشتر زمان خود را روی زمین سپری می‌کند و با جهش‌های کوتاه در میان برگ‌های خشک کف جنگل به دنبال غذا می‌گردد.
در خارج از فصل جوجه‌آوری، ممکن است به صورت تنها یا در گروه‌های کوچک دیده شود.
تغذیه
توکای سیاه پرنده‌ای همه‌چیزخوار است و رژیم غذایی آن با توجه به فصل تغییر می‌کند.
رژیم غذایی آن شامل:
- کرم‌های خاکی
- حشرات
- لارو حشرات
- عنکبوت‌ها
- حلزون‌ها
- بی‌مهرگان کوچک
است.
همچنین از مواد گیاهی مانند:
- توت‌های جنگلی
- میوه‌های کوچک
- دانه‌ها
- میوه درختان و بوته‌ها
نیز تغذیه می‌کند.
در فصل پاییز و زمستان، زمانی که تعداد حشرات کاهش پیدا می‌کند، وابستگی آن به میوه‌ها و دانه‌های گیاهی بیشتر می‌شود.
پراکنش
توکای سیاه در زیستگاه‌های متنوعی مانند جنگل‌های برگ‌ریز، جنگل‌های هیرکانی، باغ‌ها، پارک‌ها، بوته‌زارها و مناطق دارای پوشش گیاهی متراکم دیده می‌شود.
در ایران، این پرنده بیشتر در مناطق شمالی کشور و جنگل‌های هیرکانی استان‌های گلستان، مازندران و گیلان مشاهده می‌شود.
جنگل‌های النگدره با داشتن درختان قدیمی، پوشش گیاهی متنوع، لایه‌های برگ کف جنگل و منابع غذایی فراوان، محیط مناسبی برای حضور توکای سیاه فراهم می‌کنند. این پرنده با کنترل جمعیت بی‌مهرگان و پراکنده‌سازی بذر گیاهان، نقش مهمی در پویایی اکوسیستم جنگلی دارد.