لینک پیوند: https://xeno-canto.org/species/Picus-viridis
صدا:
نام فارسی: دارکوب سبز
نام انگلیسی: European Green Woodpecker
نام علمی: Picus viridis
مشخصات کلی ظاهری
طول بدن: ۳۰ تا ۳۶ سانتی‌متر
گستردگی بال‌ها: ۴۵ تا ۵۱ سانتی‌متر
دارکوب سبز پرنده‌ای متوسط‌جثه با بدنی کشیده، سر بزرگ، منقار بلند و محکم و دم نسبتاً بلند و سفت است. این پرنده به دلیل رنگ سبز بدن و توانایی بالای خود در بالا رفتن از تنه درختان، یکی از شناخته‌شده‌ترین دارکوب‌های مناطق جنگلی محسوب می‌شود.
پرنده بالغ دارای سطح پشتی به رنگ سبز زیتونی، زیرتنه سبز مایل به خاکستری و قسمت بالایی سر قرمز رنگ است. اطراف چشم و ناحیه صورت دارای طرح‌های تیره و روشن بوده و در نرها لکه قرمز در قسمت سبیل مشخص‌تر دیده می‌شود.
بال‌ها دارای رنگ سبز تیره و دم دارای پرهای سخت و نوک‌تیز است که هنگام بالا رفتن از تنه درخت به عنوان تکیه‌گاه عمل می‌کند.
ماده‌ها و پرندگان نابالغ شباهت زیادی به نرها دارند، اما رنگ‌های بدن آن‌ها کمی کدرتر بوده و لکه‌های قرمز سر در آن‌ها کمتر دیده می‌شود.
کلید اصلی شناسایی
رنگ سبز بدن، تاج قرمز روی سر، منقار بلند و محکم، دم سخت و عادت به بالا رفتن از تنه درختان، مهم‌ترین ویژگی‌های شناسایی دارکوب سبز هستند.
صدای بلند و خنده‌مانند این پرنده نیز یکی از نشانه‌های تشخیص آن در طبیعت است.
تفاوت نر و ماده
نر و ماده دارکوب سبز از نظر اندازه و رنگ کلی بدن شبیه یکدیگر هستند، اما تفاوت‌هایی جزئی دارند.
نرها:
- دارای لکه قرمز مشخص‌تر در ناحیه سبیل هستند.
- رنگ‌های سر و صورت معمولاً واضح‌تر دیده می‌شود.
- رفتار قلمروطلبانه بیشتری دارند.
ماده‌ها:
- لکه سبیل معمولاً تیره‌تر و بدون رنگ قرمز واضح است.
- رنگ کلی بدن کمی کدرتر دیده می‌شود.
جوجه‌ها / تخم
فصل جوجه‌آوری معمولاً از اوایل بهار آغاز می‌شود. دارکوب سبز معمولاً ۵ تا ۷ تخم سفید و براق می‌گذارد.
لانه این پرنده مانند بسیاری از دارکوب‌ها داخل تنه درختان ساخته می‌شود. دارکوب سبز با ضربه زدن‌های پی‌درپی به چوب، حفره‌ای در تنه درخت ایجاد می‌کند و از آن برای تخم‌گذاری و پرورش جوجه‌ها استفاده می‌کند.
دوره خوابیدن روی تخم‌ها حدود ۱۴ تا ۱۹ روز طول می‌کشد. جوجه‌ها پس از تولد بدون پر بوده و برای تغذیه کاملاً به والدین وابسته هستند. پس از چند هفته توانایی ترک لانه و حرکت مستقل روی درختان را پیدا می‌کنند.
نحوه پرواز
دارکوب سبز پروازی موجی و مشخص دارد. هنگام پرواز، چند بال‌زدن سریع انجام داده و سپس برای مدت کوتاهی در هوا سر می‌خورد.
این پرنده بیشتر زمان خود را روی تنه و شاخه‌های درختان می‌گذراند و با استفاده از پاهای قوی و دم سخت خود به راحتی روی سطوح عمودی حرکت می‌کند.
تغذیه
دارکوب سبز بیشتر از جانوران کوچک موجود در چوب و خاک تغذیه می‌کند و یکی از متخصص‌ترین پرندگان در شکار حشرات در طبیعت محسوب می‌شود.
رژیم غذایی آن شامل:
- مورچه‌ها و شفیره آن‌ها
- لارو حشرات چوب‌خوار
- سوسک‌ها
- حشرات مختلف
- عنکبوت‌ها
- بی‌مهرگان کوچک
است.
این پرنده بیشتر با استفاده از زبان بلند و چسبناک خود، حشرات را از شکاف تنه درختان یا لانه‌های زیرزمینی مورچه‌ها بیرون می‌کشد.
پراکنش
دارکوب سبز در زیستگاه‌هایی مانند جنگل‌های برگ‌ریز، باغ‌ها، پارک‌ها، درختزارهای باز و مناطق دارای درختان قدیمی دیده می‌شود.
در ایران، این پرنده در جنگل‌های هیرکانی شمال کشور، به‌ویژه مناطق جنگلی استان گلستان، مازندران و گیلان پراکنش دارد.
جنگل‌های النگدره با داشتن درختان قدیمی، تنه‌های پوسیده و تنوع بالای حشرات، زیستگاه مناسبی برای حضور دارکوب سبز فراهم می‌کنند. این پرنده با تغذیه از حشرات چوب‌خوار، نقش مهمی در سلامت اکوسیستم جنگلی دارد.