لینک پیوند: https://xeno-canto.org/species/Fringilla-coelebs
صدا:
نام فارسی: سهره جنگلی
نام انگلیسی: Common Chaffinch
نام علمی: Fringilla coelebs
مشخصات کلی ظاهری
طول بدن: ۱۴ تا ۱۶ سانتی‌متر
گستردگی بال‌ها: ۲۴ تا ۲۸ سانتی‌متر
سهره جنگلی پرنده‌ای کوچک‌جثه با بدنی نسبتاً کشیده، سر گرد، منقار کوتاه و مخروطی و دم متوسط است. این پرنده یکی از فراوان‌ترین گونه‌های سهره‌ها در مناطق جنگلی به شمار می‌رود.
پرنده نر دارای رنگ‌آمیزی مشخص و زیبا است؛ سر و پس گردن به رنگ خاکستری مایل به آبی، صورت و سینه به رنگ صورتی مایل به قهوه‌ای و پشت بدن قهوه‌ای بلوطی است. بال‌ها سیاه با دو نوار سفید واضح و مشخص هستند و دم نیز دارای پرهای کناری سفیدرنگ است.
ماده‌ها و پرندگان نابالغ رنگی ساده‌تر و کدرتر دارند. سطح بدن آن‌ها بیشتر به رنگ قهوه‌ای زیتونی بوده و نوارهای سفید روی بال‌ها همچنان دیده می‌شود.
کلید اصلی شناسایی
دو نوار سفید مشخص روی بال‌ها، لکه‌های سفید در کناره دم، منقار کوتاه مخروطی و در نرها سر خاکستری مایل به آبی و سینه صورتی‌رنگ از مهم‌ترین ویژگی‌های شناسایی سهره جنگلی هستند.
تفاوت نر و ماده
نر و ماده از نظر اندازه تقریباً مشابه هستند، اما تفاوت رنگی واضحی دارند.
نرها:
- رنگ‌های بدن روشن‌تر و مشخص‌تر دارند.
- سر خاکستری مایل به آبی، صورت و سینه صورتی مایل به قهوه‌ای است.
- تضاد رنگی بال‌ها و بدن بیشتر دیده می‌شود.
ماده‌ها:
- رنگ بدن قهوه‌ای و زیتونی‌تر است.
- سر و سینه رنگی کمرنگ‌تر دارند.
- طرح بال‌ها مشابه نرها اما با وضوح کمتر دیده می‌شود.
جوجه‌ها / تخم
فصل جوجه‌آوری معمولاً از اواسط بهار آغاز می‌شود. سهره جنگلی معمولاً ۴ تا ۵ تخم می‌گذارد.
تخم‌ها کوچک، بیضی‌شکل و به رنگ آبی کم‌رنگ یا سبز مایل به خاکستری هستند و لکه‌ها و خال‌های قهوه‌ای یا قرمز روی آن‌ها دیده می‌شود.
لانه معمولاً در شاخه‌های درختان و میان پوشش گیاهی ساخته می‌شود و با خزه، الیاف گیاهی و تار عنکبوت پوشانده می‌شود. دوره خوابیدن روی تخم‌ها حدود ۱۲ تا ۱۴ روز طول می‌کشد.
جوجه‌ها پس از تولد بدون پر بوده و برای تغذیه کاملاً وابسته به والدین هستند. پس از حدود دو هفته توانایی ترک لانه را پیدا می‌کنند.
نحوه پرواز
سهره جنگلی پروازی سریع و موجی شکل دارد و معمولاً با چند بال‌زدن کوتاه و سپس سر خوردن در هوا حرکت می‌کند.
این پرنده بیشتر در نزدیکی سطح زمین و بین شاخه‌های درختان دیده می‌شود و خارج از فصل جوجه‌آوری ممکن است در گروه‌های کوچک حرکت کند.
تغذیه
سهره جنگلی بیشتر از دانه‌ها و مواد گیاهی تغذیه می‌کند، اما در فصل جوجه‌آوری برای تأمین پروتئین مورد نیاز جوجه‌ها از جانوران کوچک نیز استفاده می‌کند.
رژیم غذایی آن شامل:
- دانه گیاهان مختلف
- جوانه‌ها
- میوه‌های کوچک جنگلی
- حشرات
- لارو حشرات
- عنکبوت‌ها
است.
در فصل پاییز و زمستان بیشتر به دنبال دانه‌ها و مواد گیاهی می‌رود.
پراکنش
سهره جنگلی در زیستگاه‌های مختلفی مانند جنگل‌های برگ‌ریز، باغ‌ها، پارک‌ها و درختزارهای باز دیده می‌شود.
در ایران، این پرنده در جنگل‌های هیرکانی شمال کشور، مناطق جنگلی گلستان، مازندران و گیلان پراکنش دارد و یکی از پرندگان رایج مناطق جنگلی به شمار می‌رود. حضور آن در جنگل‌های النگدره نیز به دلیل وجود پوشش گیاهی متنوع و درختان قدیمی امکان‌پذیر است.